Waarom smart glasses uiteindelijk niet meer weg te denken zijn
Je telefoon zit waarschijnlijk al jaren in je zak. Toch haal je hem tientallen keren per dag tevoorschijn. Even een bericht lezen, een route bekijken, iets vertalen, een foto maken of snel iets opzoeken. We zijn inmiddels gewend geraakt aan die constante verbinding, maar eigenlijk is de smartphone vooral een tussenstap: je moet steeds naar een scherm kijken om toegang te krijgen tot de digitale wereld.
Smart glasses draaien dat principe om. In plaats van informatie naar een scherm in je hand te brengen, komt die informatie naar je toe. Soms via audio, soms via een display en steeds vaker met hulp van AI. Dat klinkt nog altijd als toekomstmuziek, maar veel van die functies bestaan inmiddels al.
De interessante vraag is daarom niet meer óf smart glasses nuttig kunnen worden. De vraag is welke vorm ze uiteindelijk krijgen en waarom we ze daadwerkelijk zouden willen dragen.
Van gadget naar gewone bril
Wie de ontwikkelingen van de afgelopen jaren volgt, ziet iets opvallends gebeuren. Smart glasses worden steeds minder ontworpen als gadgets en steeds meer als normale brillen. Meta werkt samen met Ray-Ban en Oakley, Samsung en Google bouwen aan Android XR-brillen en merken als Even Realities proberen technologie bijna volledig in het ontwerp te laten verdwijnen.
Dat is belangrijker dan het misschien lijkt. Een smartwatch kun je nog zien als een technisch apparaat om je pols. Een bril draag je midden in je gezicht. Je moet hem uren kunnen verdragen, hij moet goed zitten en je moet hem ook daadwerkelijk mooi vinden.
Technologie alleen is dus niet genoeg.
Een smartbril moet eerst een goede bril zijn.
Dat verklaart ook waarom de markt op dit moment zo uiteenloopt. Er is niet één model dat alles probeert te doen. De Ray-Ban Meta richt zich sterk op camera, audio en AI. Even Realities kiest voor een subtiel display zonder camera. RayNeo maakt brillen die vooral als groot virtueel scherm functioneren. En Google en Samsung zetten in op AI, context en augmented reality.
Dat verschil is geen teken dat de markt nog niet weet wat hij wil. Het kan juist betekenen dat smart glasses zich ontwikkelen tot een hele nieuwe categorie eyewear, met verschillende brillen voor verschillende situaties.
De camera is handig, maar niet heilig
De camera heeft de smartbril de afgelopen jaren een gezicht gegeven. Met een Ray-Ban Meta kun je foto’s en video’s maken vanuit je eigen perspectief, bellen, muziek luisteren en Meta AI gebruiken. De nieuwe Ray-Ban Meta Gen 3 gaat daarin verder met een 12-megapixelcamera, 3K-video, zes microfoons en een langere batterijduur.
Dat is indrukwekkend, maar het is niet vanzelfsprekend dat de camera de functie wordt die smart glasses groot maakt.
Meta lijkt dat zelf inmiddels ook te erkennen. Het bedrijf introduceerde tijdens Meta Connect de Ray-Ban Meta Audio, een nieuwe bril die juist géén camera heeft. De bril richt zich op muziek, bellen en AI en moet vanaf 349 dollar beschikbaar komen.
Dat is een interessante ontwikkeling.
Want als je de camera weghaalt, blijft er nog steeds behoorlijk veel over. Je kunt naar muziek luisteren, telefoongesprekken voeren, AI vragen stellen en vertalingen gebruiken zonder je telefoon uit je zak te halen.
Voor sommige gebruikers is dat misschien zelfs aantrekkelijker. Geen camera betekent minder mogelijkheden, maar ook minder zorgen over wat de bril om je heen vastlegt.
De echte doorbraak kan voor je ogen zitten
Toch denk ik dat er één ontwikkeling is die uiteindelijk belangrijker kan worden dan de camera: het display.
Stel dat je door een onbekende stad loopt. Je vraagt waar het station is en krijgt via de bril antwoord. Dat is handig. Maar als vervolgens een subtiele pijl in je blikveld verschijnt die je precies laat zien welke kant je op moet, verandert de ervaring compleet.
Dan hoef je niet meer te luisteren én tegelijkertijd op je telefoon te kijken.
Je kijkt gewoon vooruit.
Meta beweegt met zijn Ray-Ban Display steeds verder in die richting. De bril kan informatie in je blikveld tonen en krijgt onder meer functies voor wandel-, fiets- en OV-navigatie. Ook Google en Samsung werken aan Android XR-brillen waarin Gemini de omgeving kan begrijpen en informatie kan combineren met wat je ziet.
Dat is het moment waarop een smartbril meer wordt dan een Bluetooth-bril met AI.
Audio kan je vertellen wat er gebeurt. Een display kan het tegelijk zichtbaar maken.
Bij een vertaling kan dat enorm handig zijn. Bij navigatie ook. En tijdens een presentatie kan een paar woorden in je blikveld precies genoeg zijn om te weten wat je volgende punt is.
Het hoeft bovendien geen groot scherm te zijn. Juist een klein, transparant beeld dat alleen verschijnt wanneer je het nodig hebt, kan veel interessanter zijn.
Even Realities laat zien dat je geen camera nodig hebt
De Even Realities G2 is een goed voorbeeld van een andere richting. De bril heeft geen camera, maar wel een geïntegreerd waveguide-display. Daarmee kan hij onder meer vertalingen, navigatie, meldingen en een teleprompter tonen. Met ongeveer 36 gram blijft het ontwerp bovendien dicht bij dat van een normale bril.
Dat maakt hem interessant, juist omdat hij niet alles probeert te kunnen.
Je loopt ermee door een stad en krijgt alleen de informatie die op dat moment relevant is. Je praat met iemand en krijgt een vertaling in beeld. Je geeft een presentatie en hoeft niet steeds naar je laptop te kijken.
De bril hoeft je wereld niet over te nemen.
Hij hoeft alleen af en toe iets toe te voegen.
Dat kan uiteindelijk veel waardevoller zijn.
RayNeo laat juist zien hoe groot het scherm kan worden
Aan de andere kant van de markt zit RayNeo. De nieuwe GT Max probeert smart glasses juist te gebruiken als een enorm persoonlijk beeldscherm. Volgens RayNeo kan het virtuele beeld overeenkomen met een scherm van maximaal 307 inch, met een beeldhoek van 59 graden en een verversingssnelheid tot 120 Hz.
Dat klinkt misschien als een heel ander product. En dat is het ook.
Maar denk aan een lange vlucht, een treinreis of een hotelkamer. Een gigantisch privébeeldscherm dat je gewoon in je tas stopt, kan daar behoorlijk aantrekkelijk zijn. Je hoeft geen televisie mee te nemen en je hoeft niet afhankelijk te zijn van het scherm dat voor je in het vliegtuig hangt.
Daarmee zie je meteen hoe breed de term smart glasses inmiddels is geworden.
De ene bril wil je helpen navigeren. De andere wil je informeren. Een derde richt zich op AI en communicatie, terwijl een vierde eigenlijk een draagbare bioscoop is.
En daar is niets mis mee.
AI is de laag die alles bij elkaar brengt
Toch hebben al deze ontwikkelingen één overeenkomst: AI.
Zonder AI zijn smart glasses vooral kleine computers die je op je neus draagt. Met AI kunnen ze begrijpen wat je vraagt, waar je bent en — bij modellen met camera — wat je ziet.
Dat verandert de manier waarop je met technologie communiceert.
Je hoeft niet meer te denken: welke app moet ik hiervoor openen? Je kunt gewoon vragen wat je wilt weten.
“Wat staat hier?”
“Waar moet ik heen?”
“Vertaal dit.”
“Wat is dit voor gebouw?”
“Wat staat er vandaag in mijn agenda?”
Dat klinkt simpel, maar het verschil zit juist in die eenvoud. Je hoeft niet meer eerst een apparaat te bedienen voordat je informatie krijgt.
Google zet met Gemini sterk in op die contextuele interactie. Samsung bouwt daar met Android XR en zijn Galaxy-ecosysteem op voort. Meta doet hetzelfde met Meta AI en Muse.
De bril wordt daarmee steeds minder een zelfstandig apparaat en steeds meer een interface tussen jou en je digitale leven.
Waarom we er nog niet allemaal één hebben
Als dit allemaal zo logisch klinkt, waarom loopt dan niet iedereen met een smartbril?
Omdat er nog genoeg problemen zijn.
Batterij is er één van. Een smartphone kun je relatief groot maken en in je broekzak stoppen. Een bril moet licht blijven. De elektronica moet klein zijn, de batterij moet ergens heen en het geheel mag niet oncomfortabel warm worden.
Ook displays zijn nog niet perfect. Buitenlicht kan een uitdaging zijn en fabrikanten moeten een balans vinden tussen helderheid, batterijverbruik, beeldkwaliteit en transparantie.
En dan is er misschien wel de belangrijkste factor: mensen moeten zo’n ding willen dragen.
Een smartbril kan technisch geweldig zijn, maar als hij zwaar, lelijk of oncomfortabel is, blijft hij in de la liggen.
Daarom is design geen bijzaak.
Het is onderdeel van de technologie.
Privacy wordt bepalend
En dan komen we bij het onderwerp waar vrijwel iedere smartbril vroeg of laat mee te maken krijgt: privacy.
Een camera op je gezicht voelt anders dan een camera in je telefoon. Wanneer iemand zijn smartphone omhoog houdt, is meestal duidelijk wat er gebeurt. Bij een bril is dat minder vanzelfsprekend.
Dat betekent niet dat iedere camera-bril automatisch een probleem is. Voor mensen met een visuele beperking kunnen camera en AI bijvoorbeeld juist enorm waardevol zijn. Een bril kan de omgeving beschrijven, tekst herkennen of helpen bij het vinden van bepaalde objecten.
Maar juist omdat de technologie steeds slimmer wordt, moeten fabrikanten daar zorgvuldig mee omgaan.
De opname-indicator moet duidelijk zijn. Gebruikers moeten weten wat wordt opgeslagen en wat alleen lokaal of tijdelijk wordt verwerkt. En mensen om je heen moeten niet het gevoel krijgen dat ze ongemerkt onderdeel worden van een opname.
Daarom vind ik de ontwikkeling van camera-loze smart glasses interessant. Meta kiest er nu bewust voor om naast zijn camera-brillen ook een model zonder camera te verkopen. Even Realities doet dat al. RayNeo heeft met de iO eveneens een camera-loze bril met display.
Misschien wordt een camera in de toekomst helemaal geen standaardonderdeel meer.
Maar een keuze.
Wat heb je er vandaag eigenlijk aan?
De toekomst is interessant, maar je hoeft niet te wachten tot 2030 om iets aan smart glasses te hebben.
Met een Ray-Ban Meta kun je vandaag al handsfree foto’s en video’s maken, muziek luisteren, bellen en AI gebruiken. De Even Realities G2 laat zien hoe een subtiel display kan helpen bij navigatie, vertaling en presentaties. RayNeo richt zich met zijn GT-serie juist op een enorme virtuele kijkervaring.
Het mooie is dat die producten niet hetzelfde proberen te zijn.
Als je vooral muziek, bellen en AI wilt, heb je misschien helemaal geen display nodig. Wil je informatie letterlijk voor je ogen zien, dan wordt een display veel interessanter. Wil je bijzondere momenten vanuit je eigen perspectief vastleggen, dan is een camera juist weer een belangrijke functie.
Daarom zou ik als consument nu ook niet zoeken naar de beste smartbril.
Zoek naar de beste smartbril voor jouw gebruik.
De smartphone hoeft niet te verdwijnen
Ik verwacht dan ook niet dat smart glasses de smartphone ineens vervangen.
Waarschijnlijk gebeurt precies het tegenovergestelde.
Je telefoon blijft de plek waar je grotere taken uitvoert, apps gebruikt en langere teksten leest. De bril neemt vooral de kleine momenten over waarvoor je nu steeds je telefoon uit je zak haalt.
Een route.
Een vertaling.
Een bericht.
Een telefoongesprek.
Een korte vraag aan AI.
Een foto.
Dat lijkt misschien weinig, maar juist die kleine momenten vormen een groot deel van ons dagelijkse smartphonegebruik.
Smart glasses hoeven daarom geen smartphone op je neus te worden. Ze hoeven alleen de juiste stukjes van de smartphone naar je blikveld te verplaatsen.
De echte doorbraak is waarschijnlijk heel saai
En misschien is dat uiteindelijk precies wat er moet gebeuren.
De technologie hoeft niet spectaculair te voelen.
Een goede smartbril hoeft je niet iedere dag te laten denken: wow, wat futuristisch.
Hij moet vooral comfortabel zitten, er goed uitzien, lang meegaan en precies op het juiste moment iets nuttigs doen.
Je loopt naar buiten. Je krijgt een route wanneer je die nodig hebt. Een vreemde tekst wordt vertaald. Je vraagt iets aan AI. Misschien maak je een foto. Misschien helemaal niet.
En daarna vergeet je dat er technologie in je bril zit.
Dat is waarschijnlijk het echte eindpunt van smart glasses.
Niet dat we allemaal rondlopen met een computer op ons gezicht, maar dat we op een dag nauwelijks nog beseffen dat onze bril überhaupt een computer is.
